Мұқағали Мақатаевтың ақын Фариза Оңғарсыноваға қаратта айтты дейтін «шеңберден шығу керек» деген сөзі бар.

(Жазушы Төлен Әбдіковтің шығармалары туралы зерттеу)

Бүгін деген өткеннің жиынтығы...

Иə, ол сонау 1957 жылдың сары күзі еді...

Поэзияда мазмұн мен форманың таласы бүгін ғана көтеріліп отарған жоқ.

Қазір, XX ғасырдың 60-жылдарының ақырында, қазақ топырағында Мұхтар Омарханұлын үлтымыздың данышпан перзенті санап, оның есімін үлкен қүрмет, зор мақтанышпен атауымыздың сыры неде?

Француз тіліндегі менің ең алғашқы кітабым «Күйзеліс сабақтары» 1949 жылы «Галлимар» баспасынан жарық көрді.

Білге Қорқыт – түркі тілдес халықтарға ортақ тұлға. Тіл - ортақтығы - мәдени-тарихи субстанция. Тіде әр хальқтың тарихы, басынан кешкен тағдыры лексикаға түciп, жүйеленген.

«Күш» пен «билік» - осынау екі ұғым саясатта бір-бірімен отаса бермейді.

Әдебиеттің ғажайып құбылыс екені даусыз.

Әдебиет тарихына назар салсақ, поэзия туралы түсінік поэзия туралы анықтама беруден әлдеқайда күрделі әрі маңызды саналады.

Мен ақынның аралдағы тұрағында осыдан ширк ғасыр бұрын болғанмын, қазір ол кездегіден көп өзгеріс бола қоймапты, тек бұрынғы бар дүниеге кітапхана, мұражай және қашан келсең де жұрт аузы-мұрынынан шығып отыратын кафе қосылыпты.

Төмендегі мына хат Б.Пастернактың Нобель сыйлығын алғаннан кейін, қуғынға ұшырағанда Х

Ақын үшін поэзия туралы айту тіпті ол туралы тиянақты ой қорту деген күрделі шаруа. Оған екі себеп бар.

Барлық білімнен еркінше қанған бір адам өмірден өтіп, бейіштің қақпасына келеді.
Алдынан шыққан періште оған:
— Әй адам пендесі, кідіре тұр, ең әуелі өзіңнің бейішке кіруге лайық екеніңді дәлелде - дейді.

Ғалым, жазушы М.Мағауин ағамыздың осыдан отыз жыл бұрын жарық көрген «Ғасырлар бедері» кітабын парақтап отырып, қазақ поэзиясына қатысты «Сөз нарқы – Өлең өлшемі» атты мақаласын оқып, төмендегі жолдарды кездестіріп қалдық.